COLUMN – “Gaat u straks ook spreken?” vraagt de vrouw voor me. Verbaasd schud ik mijn hoofd. “Nee hoor, ik kom gewoon luisteren.” “Oh, sorry. Gezien uw leeftijd,” zegt ze terwijl ze om zich heen wijst. Ik begrijp haar wel: als het om apneu gaat, ben ik vaak één van de jongsten in de zaal.
“Maar u heeft dus zelf ook slaapapneu?” Ze vertelt over haar man, die verderop bij een stand staat. Hij is pas gestart met slapen met zijn CPAP, maar de nachten lopen nog niet zo soepel.
Ik vertel over mijn eerste maanden met een masker op mijn neus. Ook ik had geen vliegende start, maar mijn nachten geven me inmiddels weer energie. “Geef het de tijd,” is mijn advies.
Binnen de ApneuVereniging hoor ik nog steeds bij ‘de jeugd’
Het gesprek brengt me terug naar de eerste maanden na mijn diagnose: opluchting, maar ook een gevoel van alleen zijn.
Bijeenkomsten bezocht ik toen niet; die drempel voelde te hoog. Als dertiger zocht ik mijn informatie vooral online – via Google of een mailtje naar mijn SAAS-consulent. In die tijd miste ik herkenbare verhalen van jongere mensen met apneu. Daarom begon ik ze zelf maar neer te pennen op hier mijn blog, en later kreeg ik ook een fijn plekje in het apneu magazine. Dat is inmiddels zeven jaar geleden.
Onlangs tikte ik de veertig aan, maar binnen de ApneuVereniging hoor ik nog steeds bij ‘de jeugd’. Altijd een fijne opsteker, aangezien mijn negenjarige dochter daar tegenwoordig heel anders over denkt.
Maar goed, nu zit ik dus voor het eerst bij een regiobijeenkomst. Met een kop thee op de achterste rij luister ik naar de presentaties. Na afloop raak ik met meerdere mensen in gesprek. Over hun diagnose, behandelingen en er worden apps met slaapdata — “Kijk, echt handig!” —onder mijn neus geschoven.
Misschien was ik zelfs wel een beetje in slaap gesukkeld
Ik merk dat het delen van ervaringen niet leeftijdsgebonden is. In de kern willen we allemaal hetzelfde: begrip, herkenning en uitgerust wakker worden.
Wanneer ik vertel over mijn koude neuzen problematiek – iets wat ik eigenlijk al voor lief nam- word ik gewezen op de stand van mijn leverancier. Daar volgt een fijn gesprek met een verpleegkundige die me verschillende opties laat zien: verwarmde slangen, handige instellingen en een nieuwe lijn maskers.
Ik ben in tijden niet meer zo bewust met mijn nachtrust bezig geweest. Misschien was ik zelfs wel een beetje in slaap gesukkeld, besef ik me.
Inmiddels zijn we een paar weken verder. En houdt mijn gloednieuwe slag elke nacht mijn neus warm. Zo fijn! Dus nee, ik heb die avond niet gesproken voor een groot publiek. Maar ik heb wel geluisterd, gedeeld en geleerd. En soms zegt dat meer dan duizend woorden.
👇 Lees meer columns en blogs over slaapapneu:
Of lees hier al mijn blogs en columns over slaapapneu.
Deze column verscheen eerder in Het Apneu Magazine (©: Cynspirerend).
