Nog even een plantje poten. Nog even de was aanzetten. En vooruit, nu nog even snel een boodschappenlijstje maken. Met een pen en blocnote in mijn hand, werp ik een snelle blik op de klok. Oh nee. Verschrikt kijk ik naar buiten.
Stiekem te moe
Is het echt al een uur geleden dat ik de loungekussens in onze achtertuin klaargezet had? Inclusief kleedje. Een lekker boek. En een vers kopje thee. Omdat ik echt even wilde niksen. Wilde te genieten van de zon. Echt even behoefte had aan rust.
Want de afgelopen tijd was druk. Niet alleen met een volle agenda, maar ook met een vol hoofd met emoties. Heftige dingen die gebeurd zijn, hebben een plekje nodig. En ik ren ze al een tijdje eigenwijs voorbij. Net als nu.
Mijn keel schuurt. Mijn hoofd bonkt. En stiekem ben ik te moe voor al die klusjes die ik net ‘toch nog even’ heb gedaan. Mijn lichaam vraagt om een rust. En toch lukt het me niet.
Waarom zit ik niet daar te genieten van die heerlijke zon?
Maar ben ik hier druk bezig aan mijn keukentafel? Nadenkend over avondeten, fruit en tussendoortjes voor ons lijstje. Iets wat best nog een dagje kan wachten.
Wat houdt me tegen om gewoon even te gaan zitten?
Je zou juist denken dat ik – als apneu patiënt – wel op de hoogte ben van het belang van rust nemen. Ontspanning. En tijd nemen voor herstel.
Al die jaren dat ik met een onbehandelde apneu rondwandelde, bouwde mijn lichaam klacht na klacht op. Ik herinner me nog goed mijn eeuwige gebrek aan energie, protesterende gewrichten en hoofd vol gatenkaas. Pas toen ik ging slapen met mijn cpap merkte ik de roofbouw die ik mijn lichaam onbewust had aangedaan.
Stap voor stap bouwde ik – door écht goed rust te nemen elke nacht- aan mijn herstel. Aan een beter uithoudingsvermogen. Meer energie. En meer plezier in mijn leven.
Dat ik tegenwoordig mag genieten van een goede nachtrust houdt niet in dat ik overdag geen herstel meer nodig heb.
Ik zucht. Het was een pittige tijd. Er is veel gebeurd. Mijn lichaam heeft rust nodig. Ik geef het toe. Mijn lijstje blijft achter op de keukentafel en ik loop naar buiten.
Met een plof laat ik me vallen op de lounge set. Mijn spieren ontspannen. Ik sluit mijn ogen. De zon omhelst mijn gezicht met zijn heerlijke warmte. Er valt een last van me af. Het is tijd om bij te komen.
Weliswaar zonder cpap. Maar wel net zo belangrijk.
👇 Lees meer over columns:
Of lees hier al mijn blogs en columns over slaapapneu.
Deze column verscheen eerder in Het Apneu Magazine (©: Cynspirerend).
