Mins-game: hoe ik mijn schrijfkamer terugkreeg

Deze zomer organiseert mede-blogger Miss Pixie een paar leuke blog challenges. Zij heeft wat leuke uitdagingen verzameld in het kader van zelfontplooiing, waarvan ik er aan een paar ga deelnemen. De eerste uitdaging waarmee ze op de proppen kwam was een Mins-game.

Wat is een Mins-game?

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van een Mins-game gehoord, dus heb ik me eventjes ingelezen: De Mins-game is ontwikkeld door Joshua en Ryan, twee mannen die een succesvol en druk leven hadden. Ze hadden veel geld, spullen en druk werk, maar waren ontevreden, gestressd en hadden bijna nergens tijd voor. Toen ze beiden de dertig naderden, ging het roer bij de mannen om. Ze stopten met hun drukke banen en verdiepten zich in het minimalisme. Nu – jaren later – wonen ze in een kleiner huis met minder spullen en een minder drukke baan, maar zijn ze veel gelukkiger. Ze schreven verschillende boeken over hun minimalistische leefwijze en hebben ook een podcast.

Zij bedachten dus de Mins-game: Een simpele, toegankelijke manier om ‘te ontspullen’. Meer ruimte in je huis, je hoofd en je leven maken. Met de gedachte dat minder spullen meer geluk opbrengt. Het principe van een Mins-game is simpel. Elke dag ga je jouw huis ‘ontspullen’. Op dag één gaat er 1 item je huis uit, op dag twee 2 items, op dag drie 3 items enzovoorts. Het mag van alles zijn, als het maar voor middernacht je huis uit is. Het originele spel doe je een maand lang, maar voor deze blogchallenge deden we een mini versie. Zeven dagen ontspullen dus.

Ik wil mijn schrijfkamer terug!

Ik was net vers terug van mijn vakantie aan zee, waar ik weer aan mijn passie voor schrijven geroken had en dacht: Ik ga dit gebruiken voor mijn schrijfkamer! Mijn schrijfkamer was tijdens mijn zwangerschap en na de bevalling eigenlijk langzaam maar zeker veranderd in een rommelkamer. Het bureau stond vol met boeken, dozen, bier en andere spullen. Ik kon er niets meer terugvinden, dus deed ook maar geen moeite meer. Ooit schilderde, schreef en creëerde ik van alles in deze kamer. Nu was het een opeenstapeling van spullen geworden. een rommelhok. Ik was er een paar keer vol goede moed naar binnen gelopen, maar wist van gekkigheid niet waar ik moest beginnen met opruimen. Vaak liep ik na een paar minuten alweer moedeloos de deur uit. Laat maar. Pffff…

Maar nu kwam deze Mini Mins-game dus op mijn pad. En met frisse zeelucht en goede moed besloot ik: Ik ga die kamer eens goed aanpakken. Ik wil mijn schrijfkamer terug!

Dag 1: Een doos kraamverband

 Dag 1: Niet gehecht aan kraamverband

Op de eerste dag merkte ik eigenlijk al het eerste voordeel van deze methode: Ik hoefde maar één ding op te ruimen. Dus ik keek niet moedeloos om me heen, maar ging gericht op zoek naar mijn ‘eerste slachtoffer’. Mijn oog viel op een grote doos. Wat zat er eigenlijk in? Nieuwsgierig opende ik de kartonnen doos en zag: Kraamverband! Omdat ik na de bevalling niet bijster goed gehecht was, heb ik een kleine maand slecht kunnen zitten. En vloeide ik dus behoorlijk lang. We hadden dus een flinke voorraad zeiltjes en kraamverband moeten inslaan. Een gedeelte stond dus nog steeds hier. Aangezien mijn kleine madam ondertussen bijna zeven maanden jong is, heb ik dit gelukkig niet meer nodig. Hoppa! In de kliko ermee! Die ervaring -en dus ook het nodige verband- ligt achter ons!
Samen met man en kleine madam ging ik naar de Ikea. Tijd voor twee extra Billy’s om de voorraad boeken en creatieve spullen in te kunnen ordenen.

 

Dag 2: Spirituele kaarten en een afdekstrip

 

Dag 2: Waarom bewaar ik dit eigenlijk?

Mijn man timmerde de nieuwe Billy’s in elkaar en ik ging op zoek naar twee nieuwe slachtoffers. Ik vond een afdekstrip uit onze hal. Die schoot elke keer los en dus was ie hier beland om.. eh… tja… waarom eigenlijk? Daarnaast slachtofferde ik een spiritueel kaartspel die ik eigenlijk nooit leuk heb gevonden. De teksten zijn me iets te zweverig (terwijl ik best een spirituele madam ben) en soms wat te ver gezocht. Dus toen tijdens een verhuizing een gedeelte van de kaarten achter een kast waren gevallen, heb ik de kaarten ook niet proberen te redden. Dit spel was dus ook nog eens incompleet. Ik had het alleen van een lieve vriendin gekregen en wilde het daarom maar niet weg doen. Nu – na zo’n tien jaar – heb ik het spel toch de deur gewezen. Eindelijk.

Dag 3: Een waterkoker, een hypnobirthing boek en een masker.

 

Dag 3: Toch niet handig, zo’n tweede waterkoker

Weer dook ik mijn kamer in. Ik vond drie items die niet meer nodig waren. Allereerst een waterkoker. Doordat we gingen samenwonen (zo’n twee jaar terug) hadden we ineens twee waterkokers. Eéntje voor in de keuken en daarnaast leek het ons een briljant idee om er één op de schrijfkamer te zetten. Waarom? Geen idee meer. Want we hebben het er nooit gebruikt. Dus de waterkoker ging via een weggeefhoek door naar een moeder, waarvan de zoon op zichzelf ging wonen. Het boek ging naar kinderen die aan de deur vroegen of we iets hadden voor een ruilspel. En het nachtmaskertje dat niet wilde blijven zitten – heel irritant – ging de kliko in.

Dag vier: dozen en mislukte schilderprojecten

 

Dag 4: Plezier in het opruimen

Ik kreeg zowaar plezier in het opruimen. Ik zag al echt de bomen door eh… de rommel… verschijnen. Dit keer kwam ik met een vuilniszak de kamer binnen. Allemaal zooi ging linea recta de zak in. Een paar spullen gooiden we op Marktplaats of een weggeefhoek van Facebook. Ik ordende een paar vakken van Billy. Boeken, prulletjes, herinneringen, gedachtes, dozen, schriften en papieren kwamen voorbij en werden geordend. Alhoewel ik meer had opgeruimd, maakte ik voor mijn Instagram acccount een foto van vier items die de weg naar de vuilniszak vonden. Twee lege doosjes van Dixit aanvullingen. Deze kaartspellen konden in de doos van het basisspel worden gestopt en dus bleef ik met deze mooie, maar lege en nutteloze dozen zitten. Ik bewaarde ze toch. Want, tja, je weet maar nooit. Nu, twee jaar later, wordt het toch tijd voor afscheid. Ze zijn mooi. Maar ze kunnen mooi de prullenbak in. Hetzelfde geldt voor twee schilderprojectjes, die niet waren geworden wat ik ervan gehoopt had. Bovendien hangt ons huis vol met gelukte exemplaren, dusse… Dag hoor!

Dag 5: Ook manlief heeft het opruimvirus te pakken

We krijgen een tas met kleding voor onze kleine madam. Ik zoek de leuke spullen eruit en doe de rest weer in de tas. Ik vul het meteen aan met oude kleertjes van mijn dochter. Twee tassen vol staan klaar in de gang om naar de kledingbank te gaan. In de kamer geeft mijn man zijn biervoorraad een plekje in onze Billy’s. Hij heeft een flinke voorraad en kan vier vakken vullen. De kratten en lege flessen zijn uit gesorteerd en moeten nog weg. Mijn man heeft de opruimkriebels ook te pakken en samen pakken we onze kledingkast aan. Alles gaat eruit en wordt op bed gelegd. Elk kledingstuk wordt kritisch bekeken. Gaan we dit nog dragen? Heeft iemand anders er nog wat aan? Enne… wat hebben we eigenlijk veel kleding! Twee grote vuilniszakken vol worden aan de hal toegevoegd en we hebben zowaar ruimte over in onze kledingkast! Mijn man brengt ze allemaal naar het inleverpunt van de Kledingbank. De foto ben ik vergeten te maken, maar het ruimt wel lekker op.

Dag 6: ‘Mijn kamertje’ komt in zicht

We ruimen nog verder op in de kamer. Nu samen. Een vuilniszak vol met werkelijk van alles gaat de kliko in, terwijl de kleine madam rustig speelde in haar campingbedje op de overloop. We vonden een pannenset waar we niets mee doen en vroegen ‘de Waterkoker-moeder’ of haar zoon het kan gebruiken. Een doos vol boeken staat klaar voor de kringloop. Een babynestje en een voedingskussen werden op Marktplaats gezet. En samen keken we even voldaan naar de kamer. Dit begint al meer op ‘mijn’ kamertje te lijken.

Dag 7: Sieraden uitgezocht

 

Dag 7: De laatste loodjes en dan ordenen

De meeste troep is eruit en wat overblijft, zijn de spullen die we willen bewaren. Ik kom nog wel wat oude sieraden tegen. Alle oorbellen zonder wederhelft verdwijnen de prullenbak in. Ook sieraden die ik amper gedragen heb de laatste jaren of die ik eigenlijk niet mooi vind, krijgen een enkeltje prullenbak.

Het grote opruimen is achter de rug. Nu het nog leukere gedeelte: Ordenen en stylen dus. Elk boek wordt op thema in de kast gezet. Ook mijn schriften en schrijfboekjes (ik dacht dat ik er amper wat had, maar ik kan er toch twee vakken mee vullen!) krijgen hun eigen hokje. Fotoboeken, tijdschriften, kaartspellen, verfspullen, potloden, pennen en natuurlijk de bierflesjes van mijn man: Alles vind zijn plekje. De planten voor het raam maken het geheel af. Kan ik lekker naar buiten gluren.

Blij met het resultaat

Ik kijk voldaan naar mijn kamer. Ik ben nog niet helemaal klaar (bierkratten en een krat met boeken moeten nog weg. En wat leuke spullen moeten we nog ophangen aan de wand), maar ik ben heel blij met het resultaat. In mijn kamer, maar ook in mijn hoofd. Mijn schrijfkamer voelt ineens ruim en leeg aan. Genoeg ruimte om veel nieuws te creëren! En mijn hoofd voelt rustiger en vrijer aan. Dus naast mijn kamer, heb ik ook mijn hoofd opgeruimd.

En nu zit ik achter de laptop. En schrijf ik deze blog. Achter mijn eigen bureau. Op mijn eigen bureaustoel. Ik glimlach. Ik heb mijn eigen schrijfkamer terug. En weer ruimte in mijn hoofd. I love it!

Zo’n Mins-game is dus ook ideaal voor een opruimklus die hopeloos lijkt. Je begint klein en rustig. Dat is fijn. Ook hebben we nog genoeg tijd over gehad voor shoppen in de Ikea, rondwandelen in de dierentuin, op kraamvisite gaan en lekker uit eten gaan bijvoorbeeld. En bovendien… Ik kreeg gewoon plezier in ‘het ontspullen’. En al die nieuwe ruimte kan ik vullen met mijn creativiteit, plezier en… rust. Heerlijk, zalige rust. Ik ga er even rustig van genieten!

Liefs, Cynthia

 

 

 

 

 

 

 

5 gedachten over “Mins-game: hoe ik mijn schrijfkamer terugkreeg

  1. Goed gedaan! Leuk dat je een groot project hebt gekozen. Plus je man mee krijgen om op te ruimen, ga ik hier ook eens proberen! Succes met het schrijven.

Een reactie plaatsen