De kleine madam: Helpen in de keuken

De kleine madam: Helpen in de keuken

Mama staat in de keuken. Ik zit in mijn wipstoel en houd haar in de gaten. Ze loopt heen en weer. Laatjes en deurtjes gaan open en ik kijk er vol aandacht naar. Af en toe kletst mama even met mij of mag ik op iets letten. Dat doe ik graag. Ik heb nu een blauw stuk stof in mijn handen. Ik houd het goed vast met mijn handje en bekijk het van alle kanten. 

Daarna kijk ik weer naar mama. Ze doet weer een deurtje open. Er komt ook een wolkje uit en het voelt eventjes heel warm. Ik kijk vol aandacht naar alle spulletjes. Ik zie bordjes, lepeltjes, kommetjes. Mama pakt er een dun, langwerpig plankje uit. Het is roze. Die ken ik wel. Mama heeft er daar meer van. Ook in het groen, en paars, en blauw. Ik lach naar mama. “Tuut, tuut, tuut.” hoor ik. Mama hoort het ook en draait aan een knopje. “Mag ik de pannenlap weer?” zegt mama, “Dank je wel voor het oppassen, schatje.”

Ik protesteer een beetje. “Uh” roep ik. “Wacht,” zegt mama, “Wil jij anders zo lang even op deze passen voor me?” Ze geeft me het roze plankje in mijn handjes. “Dat is een snijplank,” zegt mama, “Daar kun je dingetjes op snijden. Aardappels, uitjes of lekkere banaantjes bijvoorbeeld.” Ik kijk eens goed naar het plankje. In de verte hoor ik mama rommelen in de keuken, maar ik zie niks meer. Behalve de snijplank. Ik breng het plankje nog dichter bij mijn hoofdje en steek mijn tongetje uit. Even voelen hoor. Ik beweeg het plankje. Dat voelt raar. Interessant hoor.

“Wat doe jij nou?” hoor ik mama’s stem ineens zeggen. Ik draai mijn oogjes opzij, terwijl ik met mijn tongetje tegen het plankje geplakt blijf. Mama moet hard lachen. “Die had mama nog nodig, schat.” zegt mama. Ze geeft me een aai over mijn bol. “Maar houd jij die nu maar, mama pakt wel een andere.” Ik lach een klein glimlachje. Ik draai mijn ogen weer naar het roze gevaarte voor me en geef het nog een flinke lik.

Liefs,
De kleine madam 

1 gedachte over “De kleine madam: Helpen in de keuken

Een reactie plaatsen