Boekje lezen op het grote bed

Mama draagt me en loopt de deur door. Ik ken het hier. Hier staat het grote bed. Ik lach een klein lachje naar mama. Hier heb ik wel zin in. Mama legt me met een plofje op het bed. Ik lach en kijk naar mama. Uit een doos haalt ze een doekje en gooit het op het bed. Dan volgt een knisperboekje. En daarna nog het tulpje. Leuk! Ik probeer het tulpje te pakken met mijn handjes. Ik probeer, ik probeer… maar kan er net niet bij.

Ik draai nog iets verder en geef met mijn beentjes een swing. Hoppa! Ik lig op mijn buik en kan bij het tulpje. Ik pak het met mijn vingertjes en voel de zachte stof. Ik hoor geluid als ik het tulpje beweeg. Net zo’n geluid als het knisperboekje maakt als ik het aanraak. Ik kijk naar het boekje, maar die ligt toch echt te ver weg. “Huh!” roep ik naar mama. Ik heb een beetje hulp nodig hoor.

Mama ligt ook op bed, maar kijkt naar iets in haar handen. Ze kijkt op en zegt: “Wat is er schat?” Ik kijk weer naar het boekje en reik er naar met mijn handje. Ik kijk mama weer aan en zeg “Huh!” Mama lacht. “Oh, wil je het boekje lezen?” Mama gaat rechtop zitten en zet het schermpje in haar hand op het nachtkastje. “Kom maar hier schat. Dan gaan we samen lezen.” 

Ik word opgepakt door mama en ze zet me op haar schoot. Ik kijk even naar boven. Ze lacht. Ik lach. En krijg een kusje op mijn neusje. Dan pakt mama het boekje erbij. “Slang” zegt mama, terwijl ze naar het plaatje voor me wijst. Ik aai met mijn handje over de slang. Ik probeer hem te pakken, maar dat lukt me niet. Hij zit vast. Ik geef er een klap op. Ook dat werkt niet. Mama pakt het hoekje van het boekje en weg is de slang ineens.

Ik zie nu iets nieuws. Zwart met witte strepen. Ogen. Een mond. “Dat is een zebra,” zegt mama. En ze wijst naar het zwart witte ding met die mond en ogen. Een zebra, denk ik. Ik aai het. En probeer het hoekje van het boekje te pakken. Net als mama. “Probeer maar, schatje” zegt mama.

Maar ik krijg het niet voor mekaar. Ik mopper een beetje. Mama geeft me een kusje op mijn hoofd. “Maakt niet uit, schat. Dat komt vanzelf wel. Gewoon blijven oefenen.” En weg is de zebra. We gaan nog wat diertjes af en dan ben ik het zat. Ik strek mijn hele lijfje en kom onderuit te hangen. Ik draai me snel op mijn buik. Hoppa! Terug naar mijn tulpje…

Een reactie plaatsen