De kleine madam: Papa komt thuis

Mama is eten aan het koken. En ik houd alles in de gaten vanuit mijn wipstoel. Ze doet het goed. Het ruikt lekker. Ik kan niet wachten tot ik ook mee mag eten. Mama zegt dat het later mag, als ik groter ben. Ik vind mezelf al best groot, maar ik ben nog niet groot genoeg kennelijk. Ach ja, de fles is ook lekker. Ik klaag nog niet.

Ik hoor het slot van de deur. Ik weet hoe laat het is. De deur gaat open en ik draai mijn nekje zover naar de deur als ik kan. Ja hoor. Het is papa. Mijn papa is erg stoer en groot. Als hij me vast houdt, kan ik veel meer zien dan bij mama op de arm. En bij papa is het heerlijk zitten in de stoel. Samen tv kijken of spelen. Papa zet zijn rugzak neer en geeft mijn mama een kus. “Wat ruikt het lekker hier”. Mama lacht en roert in de pan. Dan loopt hij naar de visjes. Ik volg hem met mijn ogen.

Papa geeft de visjes eten en praat ondertussen met mama. Hij heeft me toch wel gezien? Ik brabbel een beetje, maar hij hoort me niet. Papa loopt door de kamer en ik blijf hem nakijken. Ik spartel met mijn beentjes en met mijn handjes. Zal ik de rammelaar even bewegen? Misschien hoort hij me dan, bedenk ik me.

Maar ineens kijkt papa naar mij. Hij loopt naar me toe en ik moet mijn nekje helemaal naar achter gooien om hem goed te kunnen zien. Dat is nou mijn papa, denk ik trots. Papa maakt het riempje van mijn wipstoel los en pakt me op. Hij knuffelt me en geeft me een kus. “Hallo schatje van me” We gaan samen zitten in de stoel en ik nestel me in zijn armen. Papa is thuis.

Een reactie plaatsen