De kleine madam: Hobbelen op schoot

De kleine madam: Hobbelen op schoot

Ik word op een schoot gezet. De man kijkt me blij aan. “Wat ben je toch een schatje.” Ik krijg een knuffel en een kus. Het maakt me een beetje aan het schrikken. Ik ben net wakker. Ik wrijf in mijn oogjes en kijk mama aan. Mama lacht, dus het zal wel goed zijn.

Ik kijk weer naar de man. Ik ken hem ergens van, dat weet ik zeker. Ik wil er net eens goed over nadenken als alles ineens begint te bewegen. Op en neer. Op en neer. “Hop hop hop” zegt de man. Hij heeft grijze haren, een bril op en lieve ogen. Hij komt me vaag bekend voor. Ook zijn handen vind ik interessant. Ik probeer ernaar te kijken, maar dat is niet zo gemakkelijk met al dat gehobbel.

“Gat in de weg” zegt de man met lieve ogen. En ik val een stukje naar beneden. Mijn Pampers raken de bank. Ik schrik me een hoedje. Hij lacht er zelf om. Ik kijk maar eens naar mama. Wie is die man?

Mama begrijpt me. Ze lacht en zegt: “Dat is opa. Zit je gezellig bij opa?” Ik kijk de man nog een keer aan. Hij lacht. En dan weet ik het weer. Dit is opa. Ik heb hem niet zo heel veel gezien de laatste tijd, want hij is met vakantie geweest. Dat had papa verteld. We hobbelen verder. Opa lacht. En ik laat mijn mond in een brede lach vallen. Ik kan ontspannen. Opa is er weer.

1 gedachte over “De kleine madam: Hobbelen op schoot

Een reactie plaatsen